IN BEWEGING KOMEN… PFHHH

Allejezus, wat valt dat zwaar… twee-en-een-halve maand geleden fietste ik nog elke dag een uurtje op de hometrainer. Best een stevig tempo, beetje weerstand, 140 bpm muziekske via de oortjes de schedel in. En dat ging héél goed. Ook het lopen ging steeds beter.

TOEN KWAM ER EEN JICHTGOLF

Dramatisch pijnlijk, eerst de enkel, daarna de pols van mijn linkertak. En die laatste aanval heeft me de das omgedaan. Die aanval duurde een twee weken, maar de pijn en slapte in dat gewricht is gebleven. Daardoor kan ik met die hand niets vast pakken. Gevolg, bijna niet meer gekookt, niet meer gefietst… en ook m’n Nordic-Walking stokjes niet kunnen gebruiken. En ondertussen val je wel af maar gaan ook je krachten en conditie naar de kloten.

EN DAAR MOET IK DOORHEEN

En dat valt niet mee. De laatste dagen een paar pogingen op de hometrainer gedaan maar steeds na een kwartiertje opgegeven, te pijnlijk. Vanmorgen heb ik het half uur volgemaakt, ik heb een houding gevonden die me ontlast op die pijnlijke plek. Als ik mijn linkse hand hoger en meer naar voren plaats is de last voornamelijk op mijn rechterhand terecht gekomen. Het is vol te houden.

NIET LANG, DAN MAAR VAKER

Normaal deed ik een uurtje trappen, dat is nu even niet zo handig… dus gaan we maar twee keer een half uurtje doen. ’s Ochtends en ‘avonds, de conditie moet beter, vooral als je toch al in een afbraakproces zit.

DE DROOM BLIJFT

Fietsen is altijd m’n ding geweest, ik heb wat kilometers getrapt. En na het succes van zoon Michiel op Alpe d’Huez heb ik ook de droom die een keer op te rijden. Ik hoop dat me dat ooit nog gegeven is… stel dat ik inderdaad mijn gewicht kwijt raak, stel dat ik weer in een goede conditie kom… zou ik dan….

DROMEN ZIJN NIET ALTIJD BEDROG

Ze motiveren in elk geval wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *